Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

ΔΗΜΟΣ ΧΑΙΔΑΡΙΟΥ

“Πίσω από τα στεφάνια που καταθέτει στα μνημεία πεσόντων κομμουνιστών η κυβέρνηση, δόγμα της είναι η υπεράσπιση των καπιταλιστικών συμφερόντων”

Δήλωση του Δημάρχου Χαϊδαρίου για την Κυβερνητική Καταστολή
Για πολλοστή φορά, η Κυβέρνηση δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο. Πλέον, είναι ηλίου φαεινότερο ότι πίσω από τα στεφάνια και τα λουλούδια που κατά καιρούς καταθέτει στα μνημεία πεσόντων Κομμουνιστών, έχει ως μοναδικό δόγμα την υπεράσπιση των καπιταλιστικών συμφερόντων.
Πλέον δεν πρέπει να γελιέται κανένας. Χθες, με Κυβερνητική εντολή, χτύπησαν τα παιδιά και τα εγγόνια μας, γιατί τόλμησαν και διαμαρτυρήθηκαν για την εγκληματική επέμβαση στη Συρία.
Η κυβέρνηση τιμά τις συμμαχίες της, χτυπώντας όποιον σηκώνει κεφάλι, γιατί γνωρίζει ότι μόνο το εργατικό και λαϊκό κίνημα μπορεί να εμποδίσει τους σχεδιασμούς τους, που όσο προχωρούν τόσο οξύνουν την κατάσταση στο Αιγαίο και την ευρύτερη περιοχή.
Καλούμε το λαό σε επαγρύπνηση και σε οργανωμένη αντίδραση, να μπει μαζικά στην πάλη και να βάλει τη δική του σφραγίδα στις εξελίξεις, να συμμετέχει μαζικά στις διαδηλώσεις του ΠΑΜΕ στην Αθήνα.
Η επιλογή της Κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει την καταστολή για να υπάρξει σιγή νεκροταφείου δεν θα περάσει, δεν μας φοβίζουν, θα μας βρούν απέναντί τους.
Γραφείο Τύπου Δήμου Χαϊδαρίου

Κυριακή, 1 Απριλίου 2018

ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Το όνομά μου είναι Κανένας
Είμαι Σύρος πρόσφυγας. Δεν έχω οικογένεια. Χάθηκε στους βομβαρδισμούς. Πέρασα τα σύνορα χωρίς να καταλάβω πώς. Από την άλλη πλευρά μάς περίμενε μια καινούργια ωμότητα. Γύρω μας, μόνο συρματοπλέγματα. Μας έβαλαν σε μια σειρά και μας χτυπούσαν για να καταλάβουμε πού ακριβώς βρισκόμαστε και πώς οφείλαμε από δω και στο εξής να υπακούμε και να εκτελούμε διαταγές. Ζούσα την ίδια φρίκη όπως και στην εμπόλεμη Συρία. Κάποια στιγμή εμφανίστηκαν τρεις Τούρκοι που φώναζαν Μπόντρουμ.
Μας ρώτησαν στη γλώσσα μας αν κάποιοι από εμάς ήθελαν να πάνε μέχρι το Μπόντρουμ. Τους δώσαμε τα λεφτά μιας ζωής. Οσα κουβαλούσαμε πάνω μας. Στο Μπόντρουμ δεν φτάσαμε ποτέ. Μας πήγαν σε ένα ψαροχώρι. Υπήρχε μόνο ένα μικρό μαγαζί που πουλούσε φέτες ψωμιού. Ηταν κι άλλοι εκεί, που κοιμόνταν στο χώμα, βρώμικοι, εξαθλιωμένοι. Σε μια άκρη υπήρχε ένα μικρό φορτηγό γεμάτο σκουπίδια, μύριζαν, οι μύγες κολλούσαν πάνω μας, και προσπαθούσαμε με μαντίλια να προστατευτούμε από τις αναθυμιάσεις. Μας έδωσαν λιγοστό νερό. Δεν άργησαν και οι διάρροιες. Οι Τούρκοι φύλακες μας οδήγησαν, γαβγίζοντας, στην άκρη του μοναδικού δρόμου, σε ένα ερειπωμένο εργοστάσιο. Βρεθήκαμε σε έναν απέραντο χώρο γεμάτο περιττώματα και κάτουρα. Η ανάγκη μάς οδήγησε να ανακουφιστούμε όπως μπορούσαμε. Χωρίς καμία προφύλαξη, χωρίστηκαν οι γυναίκες από τους άντρες και αφοδεύαμε οι μεν απέναντι από τους δε. Ολοι μαζί, εκεί, μέσα στη βρωμιά. Στο υπόλοιπο της ζωής μου, που εύχομαι να είναι σύντομη, αυτή η εικόνα έβαλε τέλος σε ό,τι καλύτερο είχα μέσα μου. Δεν ήξερα πια τι να κάνω. Με έναν φυσικό τρόπο η γλώσσα μου δέθηκε, η ομιλία μου σταμάτησε, και τότε άρχισε μέσα μου η μόνη και μόνιμη συνομιλία.
Δεν θυμάμαι πώς έφτασα στην Ελλάδα. Θυμάμαι όμως το αυτοκίνητο που με μετέφερε σε ένα μεγάλο νοσοκομείο. Βγαίνω μια φορά τη μέρα στην αυλή, πάντα με συνοδεία. Είμαι Σύρος πρόσφυγας και το όνομά μου είναι Κανένας.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 1-4-2018

ΚΑΝΕΛΛΗ

Πόσα πόδια πάει το ποδήλατο;
Το λαϊκό ρητό «η τιμή τιμή δεν έχει και χαρά στον που την έχει», στον εικοστό πρώτο αιώνα της επικοινωνιακής διαστρεβλωτικής υπερανάπτυξης, από πλευράς τεχνολογικών μέσων και συνδεσμολογίας συμφερόντων, έχει τιμολογήσει τις λέξεις σε βαθμό οιονεί κακουργήματος. Και δε μιλάω εδώ για την εξασφάλιση εισοδήματος, με βάση τον αριθμό των κλικ (το πάτημα του κουμπιού στον υπολογιστή ισοδυναμεί άκριτα μ' εκείνο το παλαιικό «έλαβα γνώση»). Μιλάω για ένα ανταγωνιστικό χρηματιστηριακό παιχνίδι εξουσίας που είναι πολιτικά ανεξέλεγκτο, θεσμικά αχαρτογράφητο, αντισυμβατικό με τη νομική του όρου έννοια, και προς έκπληξη όλων «φυσικό και οικείο».
Ιδού: γράφει ένα tweet ο Αμερικανός Πρόεδρος, δίκην φθηνού σχολίου, για τη φορολόγηση μιας θηριώδους πολυεθνικής. Σε λίγα λεπτά η μετοχή της πέφτει εφτάμιση τοις εκατό, που σημαίνει, δισεκατομμύρια αλλάζουν χέρια και τσέπες, και προσμετρώνται στο αμέσως επόμενο διάστημα με εξυγιάνσεις διά των απολύσεων. Εκείνο το αστειάκι περί τυχαιότητας και θεωρίας των παιγνίων, που θέλει το πέταγμα της πεταλούδας να επηρεάζει έναν τοκετό στην άλλη άκρη της γης, είναι πολύ σοβαρό εργαλείο στο θανατηφόρο παίγνιο των καπιταλιστικών ανταγωνισμών, με οικονομικές και γεωστρατηγικές επιπτώσεις, που δεν γίνονται αντιληπτές την ώρα του κλικ.
Το γεγονός ότι αυτή την ισχύ μπορεί να τη μοιραστούν ωσαύτως ο Πρόεδρος των ΗΠΑ και μια γυμνόκωλη σταρ που εκφράζει τη γνώμη της για ένα προϊόν, με τις ίδιες επιπτώσεις, στήνει και την ψευδαίσθηση της δημοκρατικότητας μιας διαπομπευμένης ελευθερίας της επικοινωνίας. Γιατί τελικά και το μέσον είναι το μήνυμα και η χρηματιστηριακή διαδικασία είναι για τον καπιταλισμό υπερεξουσία χειραγώγησης και του πλούτου και της γνώμης, και της γνώμης ως πλούτου των μαζών.
Οσοι επί δεκαετίες ασχολήθηκαν με τον Οργουελ, ξεγελώντας τις μάζες με όρους όπως «ο μεγάλος αδερφός» ή ο «μπερλουσκονισμός», στην πραγματικότητα τον μετέτρεψαν σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία τους. Με το αζημίωτο. Κι έτσι οι μάζες χοντροπετσιάζουν απέναντι στις λέξεις, αποδομούν το εννοιολογικό περιβάλλον από το οποίο εκτοξεύονται, με πρόθεση και πλήρη καταλογισμό, και πέφτουν στην παγίδα που θέλει το απαράδεκτο να γίνεται παραδεκτό, επειδή απλώς το κατανοείς.
Ψήγματα αντίστασης, όσα έχουν απομείνει, πρέπει να ενισχυθούν, κατά τη γνώμη μου να γίνουν και λάβαρα και σε αυτό το επίπεδο, γιατί αλλιώς η επικοινωνιακή δικτατορία θα επιβληθεί μεταβαφτισμένη σε εξέλιξη, ώσπου οι κατασκευαστές τεχνητής νοημοσύνης θα ελέγχουν και τα μέσα παραγωγής της φυσικής νοημοσύνης. Ενα λαμπρό παράδειγμα είναι ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, που ενστικτωδώς συνέλαβε και μαχητικά κατήγγειλε ένα διαφημιστικό φυλλάδιο για ποδήλατα της επιχείρησης PRAKTIKER. «Με το ποδήλατο οι απεργίες δεν σας αγγίζουν»... Αυτό είναι το σλόγκαν, συνοδευόμενο από την κατάλληλη επεξήγηση, που απευθύνεται στους εργαζόμενους και τους λέει ότι δε χρειάζεται να ανησυχούν για το πώς θα πηγαίνουν στη δουλειά τις μέρες της απεργίας και των κινητοποιήσεων, «αφού το ποδήλατο δεν απεργεί».
Χρωστάμε ευγνωμοσύνη στον Σύλλογο, που εστίασε στον πυρήνα της επίθεσης απ' αυτή καθ' αυτήν τη λέξη και αμύνθηκε με νύχια και με δόντια, παρά το γεγονός ότι το θέμα δεν θα περάσει ούτε από τα ψιλά της επικοινωνιακής επικαιρότητας. Και το κατάφερε πατώντας στη συλλογική εμπειρία και οργάνωση αυτών που ξέρουν τι σημαίνει «μου 'κανες τη ζωή ποδήλατο». Πόσα πόδια πάει το ποδήλατο;

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 1-4-18

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Η ψυχή φαίνεται
1. Η «Novartis» απλώς αποκάλυψε αυτό που το σύστημα γέννησε και προσπαθεί με «πολιτισμένους τρόπους» να καλύψει. Είναι η απελευθέρωση της απληστίας, η διάδοση της διαφθοράς. Ενα παράξενο ενεχυροδανειστήριο που ψωνίζει ψυχές τοις μετρητοίς. Με το ένα χέρι λαδώνουν, με το άλλο πουλάνε ακριβά. Μια εξαγνισμένη απάτη. Μας αξίζει αυτό που περνάμε; αναρωτιούνται οι πολίτες. Οποιος δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για τη ζωή του και αφήνει τον καθένα να τη ρυθμίζει για λογαριασμό του, ας μη ρωτά πώς φτάσαμε ως εδώ. Δες καλά, ουσιαστικά, αυτούς που ψηφίζεις. Αυτούς, που με το φτηνό εγώ τους, υπάρχουν μέσα από σένα. Ωστόσο εσύ δεν είσαι άμοιρος των ευθυνών. Τώρα που ο Νεοέλληνας οφείλει να σκύψει μέσα του και να δει πόσα απίδια πιάνει ο σάκος, αυτός εδώ πατά και κει βρίσκεται. Δεν κατοικεί μέσα του, κι αυτό τον καθιστά εύκολο στόχο.
2. Στην Καισαριανή άλλων δεκαετιών, οι πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία πίστευαν πως αν κοιτάξεις κάποιον βαθιά στα μάτια, η ψυχή του φαίνεται. Αν δεν μπορείς να τη δεις, σημαίνει ότι ο απέναντί σου, με τις πράξεις του, την έχει προσωρινά χάσει. Δεισιδαιμονίες ή το αλάθητο λαϊκό ένστικτο;
3. Οσο ο Νεοέλληνας δέχεται, σαν να μην υπάρχει εναλλακτική, αυτό το οικονομικό σύστημα, η κοινωνία θα σπαράσσεται. Τελεία και παύλα. Πρέπει να αποφασίσει να ξεθάψει τη δύναμή του και να μην περιμένει σαν τον Λάζαρο τη σειρά του να αναστηθεί. Μόνος του έχει εκτοπίσει τη ζωή του και ανανεώνει την υπόθεσή του με ψιλοδραματάκια. Ο καθένας μπορεί να τον ακούσει: «Μου έκανε, θα του κάνω, θα του δείξω εγώ...». Ετσι πέφτει εξαντλημένος στο καναβάτσο, χωρίς να έχει προλάβει να τον αγγίξει ο αντίπαλος. Αυτή τη στιγμή υπάρχει μόνο ένας μονότονος μονόλογος, χωρίς διέξοδο.
4. Ηρθε η ώρα να τελειώνουμε με τα προσωπικά μας αφηγήματα και να ανοιχτούμε στη θάλασσα του κόσμου, που κυλάει δίπλα μας απαρατήρητη. Ας θυμηθώ ένα περιστατικό. Με την παρέα μου, καταλήγουμε, μετά από τις συνήθεις μας συζητήσεις περί φιλοσοφίας και λογοτεχνίας που τέλος δεν έχουν, στην Ομόνοια για καφέ, στο γνωστό ξενοδοχείο «Μέγας Αλέξανδρος». Απέξω παρακολουθούμε έναν μικροπωλητή που πουλάει πλαστικά φιδάκια, διαφημίζοντας την πραμάτεια του: «Πάρτε το φιδάκι αυτό. Δεν θέλει καμία φροντίδα, γιατί δεν τρώει, δεν πίνει, δεν κοιμάται». Τότε ακούγεται ένας έξυπνος με στεντόρεια φωνή: «Αν δεν τρώει, δεν πίνει, δεν κοιμάται, τότε πώς ζει;». «Ξέρει αυτό!» απαντά ατάραχος ο πωλητής. Πόσους ανθρώπους γύρω μας υποτιμούμε, οι οποίοι συνεχίζουν ακατάπαυστα στο πεζοδρόμιο, σοφοί και άγνωστοι, και διασχίζουν τον κόσμο τούτο δίχως έπαρση, αφήνοντας το αποτύπωμά τους όπου και όπως εκείνοι κρίνουν. Αυτοί έχουν κάθε δικαίωμα να αυτοαποκαλούνται άνθρωποι, για να θυμηθώ και το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος»: «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος / δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι / για την ειρήνη και για το δίκιο. / Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις / τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές, / το πρόσωπό σου θα ματώσει απ' τις σφαίρες, / μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω. / Κάθε κραυγή σου θα 'ναι μια πετριά / στα τζάμια των πολεμοκάπηλων. / Κάθε χειρονομία σου θα 'ναι για να γκρεμίζει την αδικία. / Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις, ούτε στιγμή να ξεχαστείς. / Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε. / Μια στιγμή αν ξεχαστείς, / αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στη δίνη του πολέμου, / έτσι και σταματήσεις για μια στιγμή να ονειρευτείς, / εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη απ' τις φωτιές. / Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου / αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος. / Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος, / μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις, / για να ζήσουν οι άλλοι. / Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι / ένα οποιοδήποτε πρωινό. / Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος, / θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι μπρος στα ντουφέκια».

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 10-3-2017

ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΔΗΜΑΡΧΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ
Καταγγέλλουν τα «σουλάτσα» στελεχών της Τοπικής Διοίκησης στα σαλόνια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ
Τα στελέχη της Τοπικής Διοίκησης στην έδρα του ΝΑΤΟ
Τα στελέχη της Τοπικής Διοίκησης στην έδρα του ΝΑΤΟ
Τον ενεργό ρόλο που φαίνεται πως έχουν αναλάβει στελέχη της Τοπικής Διοίκησης στην προώθηση των αμερικανοΝΑΤΟικών σχεδίων καταγγέλλουν με κοινή δήλωσή τους οι πέντε κομμουνιστές δήμαρχοι αλλά και κομμουνιστές περιφερειακοί σύμβουλοι. Θυμίζουμε ότι περιφερειάρχες, αντιπεριφερειάρχες και δήμαρχοι περιοχών της χώρας μας, κρίσιμων για την εξυπηρέτηση των επιδιώξεων και των συμφερόντων των ιμπεριαλιστών, την προηγούμενη βδομάδα αρχικά συναντήθηκαν με τον πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Τζέφρι Πάιατ, στην αμερικάνικη πρεσβεία στην Αθήνα και στη συνέχεια επισκέφτηκαν την έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, συνοδεία στελεχών του Πολιτικού Τμήματος της αμερικάνικης πρεσβείας, με στόχο «την καλύτερη κατανόηση του σκοπού και της λειτουργίας της Συμμαχίας». Η ατζέντα του προγράμματος περιείχε μια σειρά από συζητήσεις για το ρόλο και τη χερσαία και θαλάσσια λειτουργία του ΝΑΤΟ, για τις τρέχουσες δραστηριότητες και προτεραιότητές του, τη συνεισφορά των κρατών - μελών της Συμμαχίας, τις τρέχουσες προκλήσεις και θέματα «καλύτερης επικοινωνίας με την κοινωνία».Στην κοινή τους δήλωση, δήμαρχοι και περιφερειακοί σύμβουλοι της «Λαϊκής Συσπείρωσης» επισημαίνουν ανάμεσα σε άλλα:
«Οι περιφερειάρχες Βορείου Αιγαίου και Κεντρικής Μακεδονίας, ο περιφερειάρχης Εβρου και ο δήμαρχος Χανίων, κάτω από το συντονισμό της αμερικάνικης πρεσβείας - με την παρουσία του πρόεδρου της Ενωσης Περιφερειών Ελλάδας - επισκέφτηκαν το ΝΑΤΟ για να ενημερωθούν, όπως ανακοίνωσαν, για το "θεάρεστο" έργο του! Οι "αυτοδιοικητικοί" της ΝΔ ζήλεψαν το ρόλο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ που έχει αναλάβει σημαιοφόρος του ΝΑΤΟ και των Αμερικανών στην περιοχή και έτρεξαν με την παρουσία τους να συνεισφέρουν στο ξέπλυμα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Μια δουλειά, άλλωστε, που το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης την ξέρει καλά και την διεκπεραιώνει από παλιά.
Αλήθεια, θέλουν να ξεχάσει ο λαός μας το ρόλο του ΝΑΤΟ και των Αμερικανών στο γκριζάρισμα του Αιγαίου, στη διχοτόμηση της Κύπρου, στο μακελειό των Βαλκανίων, τη συνδρομή της βάσης της Σούδας στο συνεχιζόμενο μακελειό στη Συρία και την ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου; Και αν όλα αυτά δεν τα ένιωσαν ποτέ τους ως πρόβλημα, δεν αντιλαμβάνονται άραγε το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου που παίζουν ΝΑΤΟ - ΗΠΑ - ΕΕ μπροστά στις νέες, θρασύτατες διεκδικήσεις της αστικής τάξης της Τουρκίας σε κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, στην ΑΟΖ της Κύπρου;
(...) Τα στελέχη της Τοπικής Διοίκησης που σουλατσάρουν στα σαλόνια της αμερικάνικης πρεσβείας και του ΝΑΤΟ καμιά σχέση δεν μπορεί να έχουν με τις αγωνίες και τους καημούς του λαού μας.
Δεν είναι τυχαίο που στο όνομα της προσέλκυσης επενδύσεων και της πολυδιαφημιζόμενης "ανάπτυξης", δήμαρχοι και περιφερειάρχες υποδέχονται μετά βαΐων και κλάδων τον Αμερικανό πρέσβη που περιοδεύει ανά την Ελλάδα, προωθώντας τους σχεδιασμούς για την παραχώρηση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων (Αλεξανδρούπολη, Κ. Μακεδονία, Κρήτη, Δυτική Ελλάδα κ.α.) σε μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους και την ίδια στιγμή συζητάνε ανοιχτά και "πετάνε τη σκούφια τους" για την επέκταση και αναβάθμιση όλου του πλέγματος βάσεων και στρατηγείων των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ στη χώρα μας, αλλά και για τη δημιουργία νέων (Αλεξανδρούπολη), με ενεργότερο ρόλο στο μακέλεμα των λαών της περιοχής.
(...) Μπροστά στις επικίνδυνες εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή μας, καλούμε το λαό να αξιοποιήσει την πείρα του, παλιότερη και πρόσφατη, και να βγάλει συμπεράσματα. Να καταδικάσει στην πράξη τις κατάπτυστες φιέστες των εκλεγμένων στην Τοπική Διοίκηση, που προσπαθούν να παρουσιάσουν ως "αθώα περιστερά" το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ, την ΕΕ, να εξωραΐσουν την αντιδραστική και επικίνδυνη για τους λαούς πολιτική και το ρόλο τους.
(...) Καλούμε το λαό σε ετοιμότητα και σε επαγρύπνηση. (...) Να ενταθεί η πάλη για καμιά αλλαγή των συνόρων και των συνθηκών που τα καθορίζουν, για να κλείσουν όλες οι βάσεις και τα στρατηγεία που βρίσκονται στη χώρα μας. Για αποδέσμευση της χώρας μας από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ με το λαό μας νοικοκύρη και αφέντη στον τόπο του».
Οι δήμαρχοι που υπογράφουν τη δήλωση είναι: Ικαρίας Στέλιος Σταμούλος, Καισαριανής Ηλίας Σταμέλος, Πατρέων Κώστας Πελετίδης, Πετρούπολης Βαγγέλης Σίμος και Χαϊδαρίου Μιχάλης Σελέκος. Οι περιφερειακοί σύμβουλοι Κεντρικής Μακεδονίας: Βασίλης Ρέβας, Τιμοθέα Ρακιτζή, Θεόδωρος Ιγνατιάδης. Θεσσαλίας: Τάσος Τσιαπλές. Βορείου Αιγαίου: Στρατής Κόρακας, Αντώνης Δράκος, Βαγγέλης Λομβάρδας. Κρήτης: Στέλιος Ορφανός. Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης: Χρήστος Τρέλλης
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 10-3-2017

ΚΑΝΕΛΛΗ

«Κορίτσια, ο στόλος!»
Το συμβάν στον Εβρο, με δύο αξιωματικούς προφυλακισμένους σε τουρκικές φυλακές υψίστης ασφαλείας, ήρθε να συντρίψει και την τελευταία σταγόνα λαϊκής παραπλάνησης, απ' αυτές που μας ράντισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, μετά το μεγάλο όχι, που έγινε τεράστιο ναι, με βάση τις ελληνικές, ευρωπαϊκές και πανανθρώπινες αξίες σεβασμού των δημοψηφισμάτων. Και τώρα, αυτός ο δήμος - λαός συνειδητοποιεί ότι ψήφισε και ζει σε μια χώρα που η αριστερά ξέρει πολύ καλά τι ποιεί η δεξιά της, και το κάνει καλύτερα. Ετσι η αναγωγή των Αμερικανών σε προστάτες πάντων των κεφαλαίων και πασών των πολυεθνικών, που ήταν πάντα πολιτική επιλογή των συντηρητικών κυβερνήσεων, ήρθε κι έδεσε με την ανερυθρίαστη θριαμβολογία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που αναφωνούν με κάθε ευκαιρία στα σοβαρά εκείνο το αμίμητο λαϊκό και ειρωνικό «κορίτσια, ο στόλος»!
Από την εποχή που ο υπουργός Εξωτερικών αλάλαζε με τραγούδια ΝΑΤΟικού πρωταθλητισμού έως την επιτήρηση των εξορύξεων στην κυπριακή ΑΟΖ, η κυβέρνηση έχτισε έναν ολέθριο φιλοαμερικανισμό στα χνάρια της καπιταλιστικής σωτηριολογίας, που δεν ονειρεύτηκαν ούτε οι ντόπιοι οπαδοί του Τραμπ. Η χώρα μετατρέπεται σε μια απέραντη αμερικανοΝΑΤΟική βάση, με τις ευλογίες των Βρυξελλών και κυρίως του Βερολίνου. Μια φθηνή, τύπου reality, κριτική στη φίλη και ΝΑΤΟική σύμμαχο Τουρκία, με ειρωνείες περί σουλτάνων και σλόγκαν άξια του τύπου «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του», η συγκυβέρνηση αυτοαξιολογείται ως το λαμπρότερο σπιρούνι στην αμερικανική μπότα, που λιώνει λαούς στη νοτιοανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.
Το σημιτικό «ευχαριστώ τους Αμερικάνους» έχει μετατραπεί σε «καλώ τους Αμερικάνους» να έρθουν στη χώρα με τα πλουσιότερα κοιτάσματα, την αποδοτικότερη ηλιοφάνεια και στο πιο εύκρατο κλίμα, για να εκμεταλλευτούν το εξευτελιστικά φθηνό εργατικό δυναμικό, για να επενδύσουν απ' τα πυρηνικά τους όπλα με τζάμπα νοίκι έως την καλή φαρμακευτική παραμύθα, όχι απλώς ανενόχλητοι, αλλά προστατευμένοι. Στην παραπλανητική τακτική της συγκυβέρνησης συγκαταλέγεται και η εθναρχεύουσα υποταγή, καθώς η χώρα προσφέρεται στο πολυεθνικό κεφάλαιο, κυριολεκτικά, ως οικόπεδο για αποκλειστική οικονομική εκμετάλλευση, αφού το πατριωτικό καθήκον είναι να παίζουμε το καλό παιδί στην οικογένεια του ΝΑΤΟ, που ζητάει από τον ΝΑΤΟικό πατέρα να καταστείλει την ενδοοικογενειακή βία, που ασκεί ο νευρικός Τούρκος αδερφός.
Δεν είναι που ο Αμερικανός πρέσβης το πρωί πίνει καφέ στην Αλεξανδρούπολη και στήνει βάση ελικοπτέρων, το μεσημέρι πάει στο Πεντάγωνο και κεκλεισμένων των θυρών παίζει τον στρατηγό άνεμο, που σαρώνει τις έγνοιές μας, το απόγευμα πίνει το τσάι του με τον Τσακαλώτο μιλώντας για τα οικονομικά και το βράδυ δίνει συνέντευξη και λέει για δίκαιες μοιρασιές, αλλά που τα επισημότερα των κυβερνητικών χειλιών εκφράζουν ευγνωμοσύνη! Και επιπλέον υπνωτίζουν τις ανασφαλείς και φτωχοποιημένες μάζες των εργαζομένων, μοιράζοντας σκανδαλοχάπακα και περιφέροντας την ένταξη της κας Μεγαλοοικονόμου στον ΣΥΡΙΖΑ ως στρατηγική επιτυχία βυζαντινής μηχανορραφίας.
Η ξετσιπωσιά πωλείται ως καθαρότητα. Εκείνο το μυστηριώδες ταξίδι στο Τέξας, τώρα αποκαλύπτεται. Ωρες ώρες είναι σα να ακούς, με όρους εικοστού πρώτου αιώνα και μετά από τρία μνημόνια, εκείνο το ...στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σου, ως ...πλανητάρχη μου, ιδού η βολικότερη των πολιτειών σου!
Σ' αυτό το κλίμα το ΚΚΕ, πάνω στα εκατόχρονά του, επέλεξε να μην αναφωνεί για ποιον χτυπά η καμπάνα! Αλλά και να τη βαράει και να τη δείχνει... Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω!

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 10-3-2018

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2018

ΚΑΝΕΛΛΗ

Μ' ένα drone ... ξεχνιέσαι!
«
Οταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η Γη με ζωγραφιά... μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα, μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι», λέει το τραγούδι το παλιό, μιλώντας για τον άνθρωπο - επιβάτη αεροπλάνου. Μέχρι στιγμής τραγούδι δεν έχει γραφτεί, ούτε για συγκρότημα σκληρού ναζιστορόκ, για τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, που ξερνάνε θάνατο και συλλέγουν πληροφορίες, τις απαραίτητες για την ανθρωποκτόνα ευστοχία του χάρου. Στην πλατεία Συντάγματος, λίγες μέρες πριν από την ημερολογιακή άφιξη της άνοιξης, ο Κουτσούμπας διαδέχεται στο βήμα τον φαντάρο και σημαίνει συναγερμό πολιτικών συνειδήσεων, διαμόρφωσης λαϊκών πατριωτικών αισθημάτων, και μοιράζει πολύτιμες πληροφορίες για τα επικείμενα, σε όσους θέλουν και μπορούν ν' αγωνιστούν, ορθώνοντας ανάστημα απέναντι στους πραγματικούς εχθρούς του τόπου και του λαού.
Εκατό Αμερικάνοι φτάνουν στη Λάρισα με τα drones τους, αυτά τα τηλεκατευθυνόμενα από πιλότους της Πολεμικής Αεροπορίας στην άλλη άκρη της Γης που θα σηκώνονται σαν τα μαύρα πουλιά της Αποκάλυψης του ΝΑΤΟ, και όχι του Ιωάννη, και θα σκουπίζουν τη χαρά του κόσμου σε ακτίνα τουλάχιστον χιλίων οχτακοσίων χιλιομέτρων.
Κι ύστερα μπαίνω στο διαδίκτυο. Το σφίξιμο στην καρδιά, για ό,τι απειλεί πραγματικά τα παιδιά μας, χαλαρώνει (;). Οπου και να ψάξω, δίπλα παραμονεύει το εξουδετερωτικό του νου μου. Προκλητική και ωραία διαφήμιση πώς μπορώ να γίνω, με χαμηλά δίδακτρα, πολύ γρήγορα, χειριστής drone. Να τα πετάξω ψηλά σε κάθε γειτονιά, να βγάζω φωτό, να τραβάω φιλμάκια, να κατασκοπεύω χαρούμενα, να κάνω ωραίες εκβιαστικές πλάκες ή να γίνω καλός επαγγελματίας πωλήσεως αναμνηστικών για συμμετέχοντες σε γάμους, βαφτίσια, πορείες, διαδηλώσεις, εκδρομές. Χμμμμμ! που λένε και στα καρτούν.
Εκεί όμως που εκστασιάζομαι είναι ότι συναντάς την καινοτομία, τη φαντασία, την υπέρλαμπρη ειρηνική χρήση (;) των drones. Μένω ξερή απ' την πρωτοτυπία. Ο μεγάλος μόδιστρος στη μεγάλη επίδειξη μόδας στο Μιλάνο παρουσίασε λέει τις καινούριες τσάντες, όχι με λιπόσαρκα μανεκέν, αλλά με κομψά drones, στις οποίες είχαν κρεμαστεί και τις ανέμιζαν ψηλά, πάνω απ' την πασαρέλα, και χαμηλά πάνω απ' τα κεφάλια των εκστασιασμένων θεατών, για να μπορούν να παρατηρήσουν τις λεπτομέρειες στο κούμπωμα των τσαντών, όπου πρωταγωνιστούσε ο σκαλιστός θυρεός των αρχικών των δημιουργών.
Τα drones, για οικιακή ή πολεμική χρήση, αλλάζουν την οπτική γωνία του κόσμου, το ειδικό βάρος της εξουσίας που δεν έχει ενοχές, και της ανθρώπινης συνείδησης που παίρνει αποστάσεις απ' το κτήνος, όσες χωρίζουν το ορατό από το αόρατο, και τα δυο μαζί απ' τον παντεπόπτη οφθαλμό. Αυτός ο τελευταίος, που σημαίνει βλέπω τα πάντα και συχνά λοιδορείται δικαίως ως «μεγάλος αδερφός», που τα πάντα ελέγχει και σκλαβώνει και εξοντώνει, είναι το καινούριο οπλοστάσιο χειραγώγησης των ανθρώπων, και δη συναινετικά.
Κρούω με τη σειρά μου πολιτισμικό κώδωνα κινδύνου. Η τεχνολογία των drones δεν αλλάζει μόνο τον πόλεμο, αλλάζει τον άνθρωπο. Κάνει το τραγουδάκι εφιάλτη. Γιατί η Γη δε μοιάζει με ζωγραφιά απλώς, αλλά όπως υποδεικνύει ακούσια, εσύ, εγώ, εμείς, μπορεί να την πάρουμε σοβαρά σα ζωγραφιά και να την μουτζουλώνουμε κατά το συμφέρον και χωρίς άλλοθι. Αλλάζει την εξουσία, αλλάζοντας το μέσον της. Κι επομένως και το μήνυμα. Εξοικειώνει τα παιδιά με την πεποίθηση ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια της αντιπαράθεσης, πρόσωπο με πρόσωπο, μπορεί ανά πάσα στιγμή να αντικατασταθεί με την αλλαγή του άξονα της δύναμης, που εξασφαλίζει η σχέση πάνω και ψηλά - κάτω και χαμηλά.
Κι εκεί θα μελαγχολούν τα μέσα παραγωγής με τα μέσα παραγωγής εικόνας, οπότε χρειαζόμαστε πολλά χελιδόνια για να φέρουν την άνοιξη πέρα και μακριά από τα χειριστήρια πτήσης...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 3-3-2018